0

Ούτω δή έμήδισαν προθύμως.

Τόσο στο ίδιο μήκος κύματος με το “Ποιες εκλογές;”, που αξίζει να διαβαστούν μαζί.

toufekiastoskotadi

εκλογές 2014

Για μια ακόμα φορά νίκησε μέσα μας ο ραγιάς.

Για μια ακόμα φορά περιμέναμε από τον γείτονα να κάνει το πρώτο βήμα.

Ένας λαός χωρίς αξιοπρέπεια.

Ένας λαός που θεωρεί τιμή του τα ψίχουλα των αρχοντάδων.

Έθνος ανάδελφον, μεσογειακές ιδιαιτερότητες, το αδάμαστο του Έλληνα!

Θεέ μου, πόσες αυταπάτες.

Και όταν νοιώσαμε να σφίγγουν λίγο τα πράγματα, άξαφνα γίναμε ποιό “λογικοί”.

Προδώσαμε τα παιδιά μας με αντάλλαγμα την μίζερη ζωή μας.

Μας υποσχέθηκαν χρυσό κλουβί, βολευτήκαμε και με τσίγκινο.

Αρκεί να είναι κλουβί.

Κοντά 50 ψηφοδέλτια μας έδωσαν και εμείς διαλέξαμε την υποτέλεια.

Διαλέξαμε την ηρεμία του νεκροταφείου.

Ξεχάσαμε την φτώχια του γείτονα, την ανεργία, τις αυτοκτονίες, τα κλειστά μαγαζιά, την ζωή που μας κλέβουν.

Αλήθεια υπάρχει ζωή μετά την Μέρκελ; Μετά τον Γιούγκιερ; Υπάρχει ζωή χωρίς τον Σαμαρά;

Ζούσαμε πριν υπάρξει Ε.Ε;

Χωρίς euro αγοράζεις κωλόχαρτο;

Γίναμε Ευρωπαίοι.

Γιορτάσαμε και εμείς Ναζιστικό κόμμα.

Άντε και σε ανώτερα, με κόμμα παιδεραστών…

View original post 24 more words

Advertisements
0

Ποιές εκλογές;

elections

Είναι προς … χαρά τα αποτελέσματα των εκλογών;
Για κανέναν δεν είναι ακόμα μια απόδειξη πως αυτή η χώρα κατοικείται από ζώα άξια της τύχης τους -όχι μόνο αυτής που υφίστανται, που έτσι κι αλλιώς μόνο σε τυχαία γεγονότα δεν οφείλεται- αλλά της κάθε απαξίωσης, εξευτελισμού, υποβάθμισης, θυματοποίησης, κοροϊδίας, περιφρόνησης…;

Το ένα τρίτο από όσους ψήφισαν είναι φασίστες ή εν δυνάμει (και άκοπα) τέτοιοι. Είναι υποκείμενα που στις κατάλληλες συνθήκες δεν θα διστάσουν να γίνουν απατεώνες, κλέφτες, κάποιοι και φονιάδες, αν κάτι από όλα αυτά μοιάσει στον πνευματικό τους βούρκο σαν “λύση”.  

Δεν υπάρχει ευγενική διατύπωση: Αυτή η χώρα κατοικείται από (απογοητευτικά πολλούς) υπανθρώπους. Όποιος θέλει να τους κυβερνήσει, με γειά του με χαρά του. Όμως αν ενδιαφέρεται να αναβαθμίσει το επίπεδο, να καλλιεργήσει τα ήθη και τις συνειδήσεις και να δημιουργήσει ποιοτικό υπόβαθρο (ναι, κάποιοι έχουν τέτοιες φιλοδοξίες), καλύτερα να το ξεχάσει.

Υπήρξαν στο παρελθόν ακόμα και δεξιοί που αν μη τι άλλο ήταν συνεπείς στην τάξη τους. Αστοί, εύποροι, παραδοσιακοί και … στον κόσμο τους, όμως μέσα σε αυτό τον κόσμο είχαν -μαζί με την αστική υποκρισία τους- τουλάχιστον κάποιες, δικές τους, αρχές.

Υπήρξαν αριστεροί αγωνιστές -που όλο και λιγοστεύουν.
Δεν ήταν θυμωμένοι, ήταν συνειδητοποιημένοι. Δεν ήταν αγανακτισμένοι, ήταν αποφασισμένοι. Γνώριζαν τον αντίπαλο και τον πολεμούσαν με κάθε μέσο, θυσιάζοντας πολύτιμα πράγματα, ακόμα και την ζωή τους.

Σαράντα χρόνια ευτελισμού και παρακμής δεν πέρασαν χωρίς να αφήσουν στίγμα. Αλλοίμονο, ακόμα ζούμε με το στίγμα των τουρκοκρατούμενων· αυτό της αρπαχτής θα ξεπλυθούμε;
Όσοι γεννήθηκαν στις αρχές της μεταπολίτευσης είναι σαράντα +.  Εκπαιδεύτηκαν, εργάστηκαν, έζησαν, στην χώρα του πασοκ και της νδ.
Τα παιδιά τους ψηφίζουν τα τελευταία χρόνια και αυτά τα παιδιά δεν μπορούν να είναι κάτι, δεν έμαθαν τι να είναι, εκτός από κατήγοροι των προηγουμένων. Κι αυτό όχι επειδή δεν τους εμφύσησαν αξίες, όχι επειδή δεν τους ανέθρεψαν για να γίνουν ηθικά στοιχεία και ανώτεροι άνθρωποι.
Αυτοί οι νέοι κατηγορούν τους παλιότερους επειδή έπαψαν να είναι βολεμένοι και εύποροι. Αν ήταν, δεν θα είχαν να τους προσάψουν κάτι. Κι από φόβο (μη σκίσουν κανά καλσόν), θυμώνουν και γίνονται φασιστάκια, μισαλλόδοξα, ζώα, μάζα, όχλος, κοπάδι που όχι μόνο αποδέχεται αλλά επικροτεί ό,τι πιο σαθρό, επιφανειακό, εύπεπτο, ευτελές, ακαλαίσθητο. Όμοια με τους γονείς τους αλλά με άλλο μέσον. Δύο, τουλάχιστον, σκάρτες γενιές.
Είναι αξεδιάλυτο και αδιαχώριστο πόσο πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί από τους γονείς τους, οι οποίοι αφού δημιούργησαν το καταστροφικό υπόβαθρο, συνεχίζουν να αδιαφορούν για τις συνέπειες που ξεπερνούν σε προοπτική το τομάρι τους.
Είναι εκείνοι που επειδή δεν διαθέτουν πλέον τα μέσα να πουλήσουν μούρη και να ταπεινώσουν εργαζόμενους που παρέχουν υπηρεσίες, συνανθρώπους τους, υφισταμένους τους, συμπολίτες τους, παίρνουν την εκδίκησή τους και χτίζουν το μέλλον τους όπως οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται: Όταν έρθει η ώρα, οι γονείς θα κωλογλύψουν για να βολευτούν και τα παιδιά όταν αποκτήσουν δύναμη θα τσακίσουν όποιον (δεν) γουστάρουν. Με επιπλέον κίνητρο την ταπείνωση που υφίστανται, φαντασιώνονται την εκδίκησή τους.
Οι χαμένες συνειδήσεις τοποθετούν την ανέλιξη -και ποτέ την εξέλιξη-, στην συμπόρευση, στην συμμαχία, στην σύμπραξη, στην συμμορία με όποιον φαίνεται να τους παρέχει την μεγαλύτερη ικανοποίηση των ενστίκτων τους. Αν το αποτέλεσμα είναι να καταστρέψουν ανθρώπους, με το συμπάθιο, αλλά χεστήκανε -αν δεν το θέλουν κιόλας για να νοιώσουν δικαιωμένοι.  

Ποιες εκλογές;
Η (υπερεκτιμημένη) δημοκρατία έχει νόημα όταν την λειτουργούν και την διαχειρίζονται ηθικοί και εχέφρονες. Στα χέρια διανοητικά υστερημένων και ανερμάτιστων, γίνεται όπλο που εκπυρσοκροτεί στα δικά μας μούτρα -όπως προφανώς συμβαίνει όταν οι φασίστες με τα  ζωώδη κίνητρα και τις παρορμήσεις θεωρούνται νόμιμοι και πληθαίνουν, ως αποτέλεσμα του κατάλληλου υπόβαθρου που τους δημιούργησε.

Περαστικά…

 

 

0

Ελληνίδες, Έλληνες….

The-Barbarians
Αν ξεχαστήκαμε και δεν το δηλώσαμε με σαφήνεια, χρειάζεται να το κάνουμε: Δεν είμαστε (εγώ και Το Μαμούνι που Μιλάει) από εκείνους που λερώνουν το βρακί τους από υπερηφάνεια επειδή είναι έλληνες. Πιστεύουμε πως μόνο η φοράδα στο αλώνι…λερώθηκε με την ελληνικότητα.
Η δήλωσή μας, μπορεί να προκαλεί ένα φάσμα συναισθημάτων στο οποίο περιλαμβάνεται το μίσος, η απέχθεια, η δυσαρέσκεια, η απορία, η αντίρρηση, η κατανόηση, η αποδοχή … Όλα παίζουν.
Η ελληνικότητα, όπως και οι…βραζιλιότητα, ναμιμπιότητα, μεξικότητα, αφγανιστότητα, αυστραλιότητα, είναι εξίσου σεβαστές αλλά (κι εδώ είναι η κορυφή της διαφοροποίησής μας) είναι επίκτητες και έχουν λόγο να προκαλούν υπερηφάνεια, εάν και εφόσον συντρέχουν παράγοντες.
Επί 10.000 χρόνια, δεν είναι δυνατόν να είμαστε υπερήφανοι για την δημοκρατία που γεννήθηκε (και πέθανε) στην Ελλάδα, για τον Παρθενώνα που χτίστηκε (και καταστρέφεται) στην Ελλάδα και τέτοια.
Αν σώνει και καλά πρέπει να νοιώθουμε κάπως για όσα συνέβησαν στο μακρινό παρελθόν, μπορούμε να σκεφτούμε τόσα κι άλλα τόσα για τα οποία έχουμε λόγο να ντρεπόμαστε.
Κι εν τέλει, είναι χρονικά λογικότερο να νοιώσουμε υπερήφανοι και να θέλουμε να φθάσουμε στο ύψος ανθρώπων και επιτευγμάτων της νεότερης ιστορίας (η οποία πάντως, επίσης κρύβει αρκετές πομπές), παρά για την αρχαιότητα.
Δεν θα βαρεθούμε να επαναλαμβάνουμε την ερώτηση:
ΤΩΡΑ, τι γίνεται;
Αφού κατέβασαν από τα δέντρα τους βαρβάρους, μήπως να κατέβουν και οι έλληνες;
Αφού μεταλαμπάδευσαν τον πολιτισμό τους, μήπως να εκπολιτιστούν;
Αφού δίδαξαν την δημοκρατία, μήπως να απαλλαγούν από την καλπάζουσα αυταρχική ολιγαρχία;
Και τραγικά επίκαιρο: Αφού πολέμησαν τον φασισμό οι Έλληνες, πώς επιτρέπουν σε αληθινούς βαρβάρους να τον ευαγγελίζονται;
Ποιος Αριστοτέλης, ποιος Πλάτωνας, ποιος Ευριπίδης, ποιος Ασκληπιός, ποιος Ιπποκράτης, ποιοι αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες και ποιο αρχαίο πνεύμα αθάνατο σώζουν την υπόληψη αυτής της χώρας που αποτελεί την κόλαση για εκείνους τους κατοίκους της που σέβονται την ανθρωπιά, την ηθική, την δικαιοσύνη…;;
Και μια τελευταία ερώτηση: Οι εμετικά ελληνοπρεπείς, κατάγονται από χωριό που δεν υπέστη τουρκοκρατία επί 400 χρόνια;

0

Ευρω αλληλούια…

broken-euro-coin
Μυστήριο ζόρι που τραβάνε με το ευρώ!
Και τι σε κόφτει ρε κουμπάρε αν βγούμε από δαύτο;
Είχες και στο χωριό σου;
Ή σε ρωτήσανε όταν μπήκαμε;
Α ναι, ξέχασα!
Δεν θα έχουμε καύσιμα, φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης όπως … έχουμε τώρα!
Επίσης, θα χάσουμε τα σπίτια μας και θα πεινάσουμε.
Μόλις βγούμε από το ευρώ αυτά. Ούτε μια μέρα νωρίτερα.
Θα σου πω όμως την μια και μόνη αλήθεια σχετικά με την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.
Θα καταρρεύσει το…σύστημα (τους).
Υπερασπίσου το! Βοήθησε με την ψήφο σου να μην συμβεί κάτι τέτοιο!
Σώσε το νόμισμά τους! Σκάψε τον λάκκο σου! Βάλε μια θηλιά στον λαιμό σου! Ψόφα! Νυν υπέρ πάντων το ευρώ! Ευρώ και ξερό ψωμί!
Αμέ!

0

Αγορά και ανάγκη

starving

Χθες, σε μια από τις σπάνιες παρουσίες μου σε ομιλίες, ημερίδες, εκδηλώσεις και τα τοιαύτα, κάποιος από τους παρευρισκόμενους υποστήριξε στην σκουπιδολογία του μετά το τέλος των εισηγήσεων, πως «τα παιδιά μας δεν βρίσκουν δουλειές επειδή τις παίρνουν αλλοδαποί».
Τον γιουχάρισα, όμως μόνον εγώ, ενώ κάποιοι χαζοχειροκρότησαν, ίσως περισσότερο από κάποιο είδος ευγένειας και -ελπίζω- λιγότερο επειδή συμφώνησαν μαζί του.

Καθόλου όμως δεν αποκλείεται να αποδέχονται, συνειδητά ή ασυνείδητα, πως όντως φταίνε οι αλλοδαποί, τους οποίους βεβαίως δεν θα διώξουν, ούτε θα κακοποιήσουν οι ίδιοι, όμως αν το κάνουν άλλοι προτιμούν να μην το ξέρουν.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και σκοπός είναι να φάμε. Και για να φάμε, σε κανονικές συνθήκες, πρέπει να δουλέψουμε.
Σαν σκλάβοι, με αισχρή αμοιβή, ίσως με κίνδυνο της ζωής μας, αλλά πάντως να δουλέψουμε, άρα αν ξεκάνουν τους αλλοδαπούς, όλο και κάποια δουλειά θα «ανοίξει». Και τι θα φταίω εγώ, ο μεροκαματιάρης οικογενειάρχης; Τίποτα.
Το περιστατικό συνέβη το μεσημέρι της μέρας που παραγωγοί από τις λαϊκές αγορές μοίρασαν προϊόντα σε πλήθη ανθρώπων που περίμεναν επί ώρες, στριμώχνονταν, ποδοπατούνταν και πείναγαν, όπως δήλωσαν κάποιοι στις κάμερες.

Ο καλοζωισμένος σε γενικές γραμμές άνθρωπος, υπολογίζω πως δεν μπορεί να αντιληφθεί -πόσω μάλλον να καταλάβει- τί σημαίνει πείνα.

«Τον είχε θερίσει μαύρη πείνα. Αληθινή πείνα κι όχι κείνη η ελαφριά λιγούρα που ήξερε μέχρι τώρα, η επιθυμία να δοκιμάσει κάτι νόστιμο που ξεκίναγε συνήθως από νεύρα. Πείνα με τα όλα της. Του κόλλησε πως αν δεν έβρισκε στη στιγμή κάτι να φάει, θα πέθαινε. Περιεργάστηκε τους θάμνους, τα κλαριά, το χώμα μήπως βρει κανένα βατόμουρο, κανένα καρύδι, οτιδήποτε να φάει. Αλλά δεν ήξερε ούτε τι να αναζητήσει ούτε πού να το βρει. Τρέμοντας, το στομάχι του κουβάρι από τους σπασμούς, έκοψε μερικά φύλλα και τα ’βαλε στο στόμα του. Ήταν πικρά σαν χολή, αλλά εκείνος τα μάσησε, τα ’φτυσε κι έκοψε κι άλλα.» [Το τραγούδι του Σόλομον – Τόνι Μόρισον]

Αυτό το αξέχαστο απόσπασμα είναι η δική μου μνήμη από και για την πείνα. Από τότε που το διάβασα, σε πολύ νεαρή ηλικία, έχει αποτελέσει συχνή αναφορά μου και την μόνη που νομίζω πως δικαιούμαι, αφού όπως περιγράφει, δεν έχω γνωρίσει την «αληθινή πείνα».
(Κάποιος παρατήρησε πως «αυτά δεν συμβαίνουν ούτε στην Τανζανία». Και γιατί δηλαδή είναι φυσικό να συμβαίνουν εκεί ή οπουδήποτε στον κόσμο;)
Ως εκ τούτου, δηλώνω άγνοια για τα ένστικτα (κυριολεκτώ) που οδήγησαν τους εκατοντάδες ανθρώπους στα δωρεάν λαχανικά υπό εξευτελιστικές συνθήκες.
Στις διανομές τροφίμων από τους φασίστες, κατηγόρησα τους ανθρώπους πως ξεπούλησαν κάθε ιδέα (όσοι είχαν, αν είχαν) και αξιοπρέπεια.
Ξεπούλημα της αξιοπρέπειας, σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα και -εφιαλτικά δυστυχώς- για κάποιους μπορεί να μην σημαίνει τίποτα.
Η ΑΝΑΓΚΗ είναι ύπουλο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης και το εργαλείο εκείνων που θέλουν να χειραγωγήσουν ανθρώπους.
Οι δήθεν ανάγκες, αυτές που ήταν πλαστές και δημιουργημένες από σκοπιμότητες, επιβλήθηκαν σε χιλιάδες ανθρώπους και τους οδήγησαν σε ανόητο καταναλωτισμό τα προηγούμενα χρόνια.
Ακόμα και το περίφημο -ιδιόκτητο- «κεραμίδι» πάνω από το (και τελικά πάνω στο) κεφάλι τους, ήταν και, κατά την άποψή μου, παραμένει μια πλαστή ανάγκη.
Πώς να αντιπαλέψει λοιπόν ο άνθρωπος την πραγματική, ζωώδη ανάγκη για τροφή; -λέω τώρα σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσω κάτι που δεν καταλαβαίνω.
Και κάθομαι τώρα εγώ και κάμποσοι άλλοι και λέμε πως ο κόσμος πρέπει να ξυπνήσει και να κινητοποιηθεί και να παλέψει και να αντισταθεί και να χρησιμοποιήσει την δύναμή του.
ΠΟΙΟΣ;;;!!! (Ή όπως σχολίασε κάποιος : Άντε να τους μιλήσεις εργατική Πρωτομαγιά.)

Αν κάποτε γίνει αυτό, θα σημαίνει πως η  φτώχεια και η πείνα που έχουν επιβάλει στους ανθρώπους, δεν πέτυχαν τον σκοπό τους.
Ή (προσθέτω αργότερα): Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ΄ρθει ανάποδα ο ντουνιάς…