0

Σου γράφω πάλι κύριε Τσίπρα

Η στιγμή που ο Τσακαλώτος δείχνει να φοβάται ότι θα σηκωθείς να φύγεις και η Μέρκελ αναρωτιέται πόση ξεφτίλα αντέχεις ακόμα. Τσακαλώτος-Μέρκελ διπλό.

Η στιγμή που ο Τσακαλώτος δείχνει να υποψιάζεται ότι θα σηκωθείς να φύγεις και η Μέρκελ αναρωτιέται πόση ξεφτίλα αντέχεις ακόμα. Τσακαλώτος-Μέρκελ διπλό.

 

Κύριε Τσίπρα, πρωθυπουργέ μερικών ελλήνων (των ίδιων που απολάμβαναν ανέκαθεν τις κυβερνητικές “υπηρεσίες” όπως αυτές υπαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή σου Ένωση) και όχι πρωθυπουργέ τής Ελλάδας, αφού παρέδωσες κι εσύ την διακυβέρνησή της σε “άλλους”.
Μόλις γύρισα από την συγκέντρωση των αγροτών και υπέρ των αγροτών και θεώρησα “αναγκαίο” να σου γράψω μερικές σκέψεις, διαπιστώσεις και απορίες.
Ξέρεις ότι, λιγότερο θεαματικά μεν απ’όσο τους ενέπνευσες κάποτε εσύ και τους “κρέμασες” στην συνέχεια, αλλά πάντως χωρίς αναστολές, οι πολίτες, οι άνθρωποι, ο λαός δηλαδή, διακρίνουν λύσεις στον ορίζοντα που τους τον μαύρισες με την συνθηκολόγησή σου;
Ξέρεις ότι, αφού εσύ αποδείχθηκες γιαλαντζί ριζοσπάστης και ενέδωσες (sic) σε 17 ώρες, κάποιοι, όχι όλοι, κατανοούν ότι οι νίκες χρειάζονται, απαιτούν, αγώνες ζωής και όχι μόνο 17ωρες αντοχές;
Ξέρεις γιατί αυτά που παρέδωσες μετράνε πολλαπλάσια απ’των προκατόχων σου; Επειδή αυτοί στηρίζουν με ιδεολογία τις προδοσίες τους και πολλοί από μας (οι περισσότεροι) δεν ξεγελαστήκαμε ποτέ από το τομάρι που φοράνε.
Ξέρεις τί “πέτυχες” όταν ούτε πόλεμο άνοιξες, ούτε παραιτήθηκες δηλώνοντας παγκοσμίως και τίμια ποιά παιχνίδια είναι καταδικασμένοι να παίζουν όσοι εμπιστεύονται τους “θεσμούς” και όχι τους λαούς;
Πρώτα-πρώτα, διέσπασες το ίδιο σου το κόμμα και κρέμασες ακόμα μια πέτρα στο λαιμό τής (όποιας) ενότητας.
Στην συνέχεια, στα μυαλά εκείνων που σε ψήφισαν όχι από ιδεολογία και ένταξη αλλά απογοητευμένοι, πεινασμένοι, φοβισμένοι και κουρασμένοι εναπόθεσαν πάνω σου τις ελπίδες τους, ταύτισες την Αριστερά με την “συνέχεια” των προηγουμένων (κι αυτοί τα ίδια κάνουν). Και μπορεί οι περισσότεροι να γνωρίζουμε ότι δεν φτάνεις, ούτε έφτανες (για να λέμε την αλήθεια) στο μικρό δαχτυλάκι τής Αριστεράς, όμως δεν το ξέρουν όλοι εκείνοι που σε ψήφισαν, που ψήφισαν ΟΧΙ, που ήταν έτοιμοι για θυσίες.
Δημιούργησες αδιέξοδο στη θέση τής ελπίδας που σε ανέδειξε πρωθυπουργό.
Ενίσχυσες την παραίτηση και την απογοήτευση.
Επιβεβαίωσες την “φήμη” ότι “άλλοι κυβερνούν αυτή τη χώρα” και ότι κανένας δεν είναι ικανός, ισχυρός, θαρραλέος ή μάγκας για να τους αψηφήσει. Κι όμως, το μόνο που είχες να κάνεις ήταν να πεις αλήθεια για τα όρνεα. Δεν το έκανες αλλά γύρισες και παριστάνεις έκτοτε τον φέρελπι που έστω και εκ των υστέρων, με κάποιους (ποιούς;) τρόπους, θα μας βγάλει απ’τον τάφο.
Νέες καραμέλες πήραν την θέση των παλιών που σέρβιραν οι ομοϊδεάτες των όρνεων τής ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Τα αεροδρόμια, το λιμάνι τού Πειραιά, η αγροτική παραγωγή δεν ξεπουλήθηκαν, υπάκουσαν στα υπογεγραμμένα.
Πάω στοίχημα ότι ευχαριστείς την τύχη σου που είχαν ξεπουλήσει κάτι και οι προηγούμενοι, πχ Ελληνικό, Σκουριές, ξέρεις τώρα.
Αλλά για να σε ξεφτυλίσουν απροκάλυπτα οι εταίροι σου, σου έστειλαν και το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο.
Αν και, όποιος δεν ήταν τυφλωμένος και κουφός, θα έπρεπε να είχε καταλάβει τί εννοούσες όταν δήλωνες προεκλογικά ότι θα παραμείνουμε “μέλη”.
Περιμένεις, λέει, αξιολόγηση για τις εφαρμογές τής θανατικής μας καταδίκης με “μεταρρυθμίσεις” αλλά και για το προσφυγικό!
Στα είχα πει και παλιότερα αλλά γιατί να ακούσεις εμένα ή τον καθένα απλό άνθρωπο;
Όσο δίνεις, τόσο θα απαιτούν. Αυτό έκαναν απ’την πρώτη μέρα τής εκλογής σου και αποκλείεται να μην το είχες καταλάβει εσύ ή κάποιο κομματόσκυλο.
Ξέρεις ποιό είναι το πρόβλημα; Όσα δίνεις είναι ΔΙΚΑ ΜΑΣ. Όχι δικά σου, όχι της αντιπολίτευσης, όχι της συμπολίτευσης, όχι των πουλημένων νεοφιλελεύθερων, όχι της (ακόμα πιο) “ανανεωμένης” -πρώην- αριστεράς.
Πολλοί, δικοί σου αλλά και απλοί ψηφοφόροι σου, θα χορτάσουν για λίγο με τα ξεροκόματα αγωνιστικότητας, εθνικής κυριαρχίας, παραμονής στην ΕΕ (τα ρέστα μου, αλλά ναι, την θέλουν), ασφάλειας, διεκδικήσεων και κόκκινων γραμμών.
Μην ξεγελαστείς ότι όπως σε ανέδειξαν, με τον ίδιο τρόπο δεν θα σε καταποντίσουν.
Όμως, τόσο που κόβει σε πολλούς απ’αυτούς, φοβάμαι ότι θα την πληρώσουμε όλοι μας με την άνοδο των φανερών και κρυφο-φασιστών και με την απαξίωση των λαϊκών κινημάτων.
Ναι κύριε Τσίπρα, υπάρχουν και μετά από σένα διεκδικήσεις και κινήματα, όπως υπήρξαν και μετά τους ψευτο-σοσιαλιστές! Με τον ίδιο τρόπο που συνεχίζουν να υπάρχουν μετά από τόσες κατραπακιές και εξαθλίωση, αλλά κυρίως λόγω πλύσης εγκεφάλου, αντικομμουνιστές, δεξιοί κακομοίρηδες, αριστερόφοβοι και “ευρωπαϊστές”.
Κύριε Τσίπρα, μπορεί μέσα σε 17 ώρες να “πείστηκες” εσύ, όμως όπως θα σου έχουν πει και στο κόμμα σου οι παλιοί, ούτε 17 αιώνες δεν μπορούν να συγκρατήσουν το δίκαιο απ’το να γίνει απαιτητό.
Μπορεί να μην γίνει με κατάληψη των “χειμερινών ανακτόρων” όπως είχες δηλώσει ειρωνικά σε παλιά συνέντευξή σου, όμως όπως θα έπρεπε να έχεις αντιληφθεί, θα γίνει απαιτητό.
Κανόνισε να λείπεις!
Και μια τελευταία ερώτηση: Σου λείπει καθόλου που πέρισυ τέτοιες μέρες περπάταγες στον δρόμο χωρίς να φοβάσαι;

0

Χαψε μύγες και σκάσε

avanti popolo

Ρε παιδί μου, εσύ μπορεί να λες ότι “ίδιοι είναι κι αυτοί” και να χύνεσαι στον καναπέ σου και να σαπίζεις και να λιώνεις και να υποφέρεις, μόνος ‘η με οικογένεια.
Εσύ μπορεί -και το υποψιάζομαι πολύ- να σκέφτεσαι και να λες “τέτοιοι είναι οι αριστεροί”.
Γιατί τους πίστεψα ο μαλάκας;
Εσύ μπορεί να φαντασιώνεσαι ήδη την “αντεκδίκηση” σου στις επόμενες εκλογές ‘η να χτίζεις τον κόσμο σου για τα επόμενα δύσκολα χρόνια.
Εσύ μπορεί να ρουφάς με λαχτάρα τα λόγια τους, της κυβέρνησης και των δανειστών που έγιναν εταίροι, μήπως από μέσα τους σε ξεδιψάσει κάποια σταγόνα διαφοροποίησης.
Δεν την ακούς, δεν την βλέπεις, δεν την διαισθανεσαι καν, την έχεις όμως τόσο πολύ ανάγκη που την ψάχνεις όπως οι συνάνθρωποι μας τα σκουπίδια στους κάδους.
Σε καταλαβαίνω που “χάνεσαι” όταν οι χθεσινοί “επαναστάτες” (αν είσαι ψιλό-συντηρητικλα) ‘η “σύντροφοι” (αν είσαι προοδευτικο-αριστερός) είναι σημερινές μαϊμούδες και παπαγάλοι, που μαϊμουδίζουν και παπαγαλίζουν.
Ο,τι και να σκέφτεσαι, σε νοιώθω, εκτός κι αν είσαι ‘η  μολύνεσαι από τα φασισταρια, δηλαδή αν είσαι τελείως μπάζο.

Θα σου πω όμως εμένα τι με σφάζει και με σκοτώνει.
Δεν είναι που πληρώνω.
Δεν είναι που δεν με πληρώνουν ‘η με απολύουν  (ασύδοτοι ακόμα) ‘η με υποχρεώνουν να έχω δουλειά για δέκα-δεκαπέντε παραπάνω χρονια απ’ όσα μου έλεγαν παλιότερα (και να μην βρίσκω).
Σχεδόν δεν με νοιάζει που η σύνταξη δεν φθάνει για την καθημερινότητα κι όσοι από μας είχαμε κανένα φράγκο για να μην πεθάνουμε σε ράντζο στην ώρα ανάγκης, το φάγαμε κι αυτό.
Να σου πω και το άλλο.
Δεν με νοιάζει ούτε για τους νέους όπως παριστάνουν μερικοί. Τα νιάτα είναι δύναμη, αν δεν στα έχουν κάνει μπουρδέλο με τα σμαρτ-φοουνς και τις άλλες παπαριες.  

Πονάω που με μεγάλωσαν -κι εγώ συνέχισα να πιστεύω- πως η αριστερά, ο (αληθινός) σοσιαλισμός (και όχι εκεινος που ξεφτίλισαν οι πασοκοι παλιότερα), ο κομμουνισμός, όλα αυτά, στις τίμιες εφαρμογές τους, είναι πρόοδος, είναι ανθρωπιά, είναι εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών.
Τα πίστεψα, τα πίστευα, τα πιστεύω.
Δεν πιστεύω όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι που κι εσύ κι εγώ βλέπουμε στις τηλεοράσεις και που εκτελούν εξουσία, άξιζαν τον χαρακτηρισμό “αριστερός”.
Γιατί, όπως έλεγαν οι παλιοί: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα.
Τι να σου πω ρε συνάνθρωπε. Λες όποιος δεν πεθαίνει για τους συνανθρώπους του, δεν τον σκοτώνουν για τις ιδέες του και για τους αγώνες του, να είναι καταδικασμένος στην απανθρωπιά;
Μη σου πω και στην προδοσία….;    

 

 

 

 

 

 

 

 

0

Επειδή λέμε, λέμε … αλλά δεν περνάει η ώρα … μήπως να …

Picture Credit: greece.mrdonn.org

Picture Credit: greece.mrdonn.org

Όσα ζούμε τις μέρες μετά το δημοψήφισμα μας ξεπερνούν.
Άλλους λιγότερο, άλλους περισσότερο και αρκετούς εντελώς.
Tα γεγονότα και οι εξελίξεις πάνε πέρα απ’ όσα μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος, η λογική αλλά και -γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;- το συναίσθημα.

Το δε γελοίον του πράγματος μπορεί να είναι πως όσο πιο ιδεαλιστής αριστερός ήταν ή είναι κάποιος, τόσο πιο μαλάκας τείνει να νοιώσει.
Χωρίς σημασία είναι αν πρόκειται για μέλος κόμματος.
Μάλλον δυσκολότερη γίνεται η «χώνεψη» για μη μέλη, που δεν έχουν συνδέσμους και … καθοδηγητές (λέμε τώρα).

Δύσκολα γεύονται το φαρμάκι που τους ποτίζει η Αριστερά (να πω «η τάχα…» δεν μου πάει χέρι, όχι ακόμα, ούτε και καρδιά), όσων οι ιδέες και η τοποθέτηση  είναι γνωστές στους, ίσως επίσης ανένταχτους και από διαφορετικούς χώρους, φίλους και γνωστούς τους.
Εκείνοι που τους έλεγαν πριν μερικούς μήνες «βγήκαν οι δικοί σου τώρα άντε να σε δω τι θα λες», αν είναι καλοί φίλοι σιωπούν, αν είναι ψιλοκόπανοι δεν διστάζουν να τους τρίβουν στη μούρη ότι «τα ίδια κάνουν κι οι δικοί σου».
Και δεν φτάνουν τα μικρά προσωπικά τραύματα του εγωισμού, ξέρει αυτός ο… απλός αριστερός, πως θα έχει πάλι να μοιραστεί το κοινό (όχι καθολικό όμως) δράμα ενός λαού -ηθικό και υλικό.

Τι θέλει ο απλός αριστερός; Αυτά που ψήφισε θέλει.
Κι αν κάνει σκόντο και τα στραβά μάτια στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που ήξερε βαθιά μέσα του πως είναι ανεφάρμοστο αλλά «του άρεσε να το ακούει», δεν κάνει κανένα σκόντο και πονάει η καρδιά του αυτού του απλού αριστερού για κείνο το Όχι.
«Μας το ζητήσατε, σας το προσφέρουμε», έλεγε μια διαφήμιση (νομίζω).
Ο απλός, αγνός, καλός, ανιδιοτελής και πιστός στον εαυτό του και στις ιδέες του αριστερός, ένοιωσε ότι κάτι μέσα του ζητούσε να του δοθεί η επιλογή, να το πάρει απάνω του βρε αδερφέ, -δεν πειράζει, είμαστε δυνατοί- και ήρθε ο πρωθυπουργός και του προσέφερε την επιλογή, τον λόγο, την δύναμη, μέσω του δημοψηφίσματος.
Κι ο-όλα-τα-πιο-πάνω-αριστερός, έδωσε με την σειρά του αυτό που του ζήτησε ο πρωθυπουργός, αλλά κι αυτό που ο ίδιος πίστευε και πιστεύει, το « Όχι» του.
Είναι σπουδαία δουλειά να σου ζητάει επιτέλους κάποιος να συμμετάσχεις στις σημαντικότατες αποφάσεις που σε αφορούν.
Ξέρεις τι θα είχες ψηφίσει αν σε είχαν ρωτήσει για το ευρώ, για το ΔΝΤ, για τα μνημόνια μέχρι τώρα. Ξέρεις, ακόμα κι αν δεν ψήφιζες τότε, τι θα είχες ψηφίσει για την είσοδο στην ΕΟΚ.
Δεν σε ρώτησαν τόσες φορές, σε ρώτησαν στις 5 Ιουλίου 2015 όμως.

Όταν κυρίαρχο αίτημα, πρόταξη και συλλογικός στόχος γίνεται η αξιοπρέπεια και όταν ματαιώνεται η απόφαση της πλειοψηφίας, τότε γιατί δεν αγνοούσε και την, πολύ μικρότερη, πλειοψηφία του στις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας και να μην σχηματίζει κυβέρνηση; Ε;
Η μόνη χρησιμότητα του δημοψηφίσματος κατάντησε να είναι η καταμέτρηση και η αποτίμηση πόσων ελλήνων και ελληνίδων θα χρειαστεί να γράψει κανονικά ή να δείξει κατανόηση για τις θυσίες τους (το έχουν ξαναδεί το έργο, ξέχασε);

Επειδή όπως είπα πιο πάνω, «δε μου πάει χέρι» να γράψω περί δήθεν κοροϊδίας, ούτε βεβαίως περί προδοσίας κι επιπλέον επειδή, ας πούμε, συμπάσχω με:
Τον απλό αριστερό που έζησε να δει την Αριστερά στην κυβέρνηση
Τον ριζοσπάστη αριστερό (ακόμα και ΚΚΕ) που είδε -έστω- τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση
Τον παλιό αριστερό που ζούσε με την ελπίδα να μην τα σκατώσει ακόμα μια φορά η Αριστερά στην Ελλάδα και να μην βγάλει τα μάτια της με τα ίδια της τα χέρια 
Τον αριστερό που δεν πίστεψε ποτέ ότι πασοκ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις ήταν έστω και λίγο αριστερές και περίμενε να δικαιωθεί επιτέλους,

με αισθήματα παρόμοια με όλους αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, αλλά και με μάλλον παιδιάστικη αφέλεια όλο περιμένω να βγει κάποιος, κατά προτίμηση ο πρωθυπουργός (όχι οι γνωστές άγνωστες διαρροές και κύκλοι) και να πει:
«Άντε βρε χαζούλια, μια πλάκα σας έκανα!
Εντός 48 ωρών (του αρέσει να το λέει αυτό), αρχίζουμε στάση πληρωμών, εθνικοποίηση των τραπεζών, έλεγχο των εισαγωγών αγαθών που μπορούμε να παράγουμε ή που είναι παγκοσμίως άχρηστα, προχωράμε σε  ανάπτυξη των παραγωγικών διαδικασιών ακόμα και με αυτοδιαχείριση και με υποχρεωτική εργασία και συμμετοχή στα κέρδη και […]»
 Προσωπικά θα του συγχωρήσω αν δεν πει με λέξεις αλλά το εννοήσει: “Στα … ξέρετε-ποιά-μας το ευρώ”.

Και Όχι, μετά να μην ξυπνήσουμε, αλλά να αρχίσουμε για «πρώτη φορά» να ζούμε και ν’ ανασαίνουμε μετά από πέντε χρόνια (ή με όρους συλλογικής μνήμης, μη σου πω και μετά από εκατόν ενενήντα πέντε).

0

Ξημέρωσε η Επόμενη Μέρα

My Bug

Όλο επόμενες μέρες ζούμε τον τελευταίο καιρό.

Του τελεσίγραφου, της βρώμικης προπαγάνδας, του δημοψηφίσματος, των κλειστών θεοποιημένων τραπεζών, του Όχι, της διαπραγμάτευσης, του πραξικοπήματος, των εκβιασμών, της μεγάλης αγρυπνίας πριν την εκτέλεση…. Διάλεξε και πάρε!

 Και τώρα τι; Θα μας σώσει ο Τσίπρας; Θα φερθούν σαν άνθρωποι και όχι σαν αρπαχτικά όρνεα οι «ευρωπαίοι» και άλλοι δανειστές; Όχι και όχι.

Το ΔΝΤ δεν έπαψε να είναι ένας από τους οικονομικούς δολοφόνους επειδή σου λέει το αυτονόητο σε στιγμή που εξυπηρετεί φαύλους σκοπούς. Δηλαδή εσύ, συνάνθρωπε, σύντροφε, συμπολίτη, έλληνα, πίστευες ότι είναι «βιώσιμο» το χρέος;
Μα γιατί να δεχθείς ότι έχεις χρέος; Το δημιούργησες;
Έτσι σου είπανε γουρούνια και τσόκαρα, εκείνοι που νόμιζες ότι είναι πιο δυνατοί, πιο έξυπνοι, πιο επιδέξιοι.
Εσύ είσαι ο δυνατός, εσύ, ο άνθρωπος.
Όχι ο «απλός άνθρωπος» που σου τσαμπουνάνε.
Τι θα πει απλός άνθρωπος; Υπάρχει και σύνθετος;
Κι αν υπάρχει, γιατί αντί να μιμηθείς τα γουρούνια και τα τσόκαρα δεν θέλεις να γίνεις εσύ σύνθετος προς όφελός σου;
Επειδή για να το πετύχεις πρέπει να συμπράξεις με άλλους που είναι «απλοί» και άρα δεν σου φαίνονται άξιοι να σε καθοδηγήσουν, να αποφασίσουν για σένα χωρίς εσένα και να σε σώσουν;
Μόνος-μαζί με άλλους θα σωθείς. Ναι, και τα δύο μαζί.
Δεν έχεις ανάγκη ταγούς και εμπνευστές.
Έχεις κατέβει απ’ τα δέντρα, θυμάσαι; Κατέβηκες, περπάτησες κι όταν ορθώθηκες εφευρέθηκαν δεκάδες μέθοδοι για να σε γονατίσουν.
Τα χρέη και τα δάνεια είναι απλώς η πιο σύγχρονη.

 Ο Αλέξης Τσίπρας σου έδωσε ελπίδα. Και σε μένα.
Τον πιστέψαμε, εμπνευστήκαμε από το μέλλον που περιέγραφε γενικά κι αόριστα, τον υποστηρίξαμε ακόμα κι αν δεν τον ψηφίσαμε στις εκλογές.
Για να μην σου τα χώνω χωρίς να κάνω αυτοκριτική, θα σου πω ότι εξακολουθώ να τον θεωρώ ηθικό, πιστό στις ιδέες του, γεμάτον καλές προθέσεις κι επιπλέον αυτό που αποκαλούν ηγετική φυσιογνωμία.
Ωραίο μεν, ανεπαρκές δε.

Σκέφτεσαι λοιπόν ότι αν δεν μπόρεσε κι αυτός δεν μπορεί κανένας;
Εδώ αρχίζει η διαφορά μας.
Είτε ανήκεις στους καναπεδάκηδες ή στους πλατειάκηδες, διαφέρουμε φοβάμαι.

Εκεί έξω υπάρχει γη, υπάρχουν (τεχνητά ή πραγματικά) φαλιρισμένες επιχειρήσεις και εργοστάσια εξοπλισμένα που τα κλείσανε για να γίνονται εισαγωγές και να κρέμεσαι από τα αρχ… των χρηματοδοτήσεων.
Για να φας ντομάτες, που βρώμαγε ο τόπος από τις παραγωγές, εισάγουν. Για να ντυθείς με ρούχα που ξέρεις να ράβεις και να υφαίνεις, εισάγουν.
Για να σκουπίσεις τον κώλο σου εισάγουν φθηνά.
Είχες γεννηθεί; Θυμάσαι τα εργοστάσια φαρμάκων, τις κλωστοϋφαντουργίες, τις σιδηροβιομηχανίες, τις κτηνοτροφικές μονάδες, τα στάρια, τα οπωροφόρα;;;
Τα έχεις δει; Έχεις ακούσει ή διαβάσει γι’ αυτά;

Ξέρεις μόνο από τράπεζες και ΑΤΜ; Το ίδιο και τα πεντάχρονα που νομίζουν ότι τα λεφτά τα φέρνουν ο μπαμπάς και η μαμά από το … μηχάνημα.

Αυτήν την συγκεκριμένη λοιπόν «επόμενη μέρα» εγώ ξύπνησα «αλλιώς». Χωρίς ελπίδα, χωρίς έμπνευση, χωρίς όραμα αλλωνών, επειδή όσο κι αν το περίμενα δεν είπαν το αυτονόητο.
Είπαν πολλά, μίλησαν για ελιγμούς, υπονόησαν στρατηγικές, αναφέρθηκαν και υποστήριξαν την αλληλεγγύη.

Στράβωσα, ίσως επειδή περίμενα κι απογοητεύτηκα.
Περίμενα να ακούσω τον πρωθυπουργό, αυτόν τον καλό άνθρωπο, να μας λέει ότι η χώρα είναι κυρίαρχη επειδή την ορίζουμε εμείς, όλοι μαζί και δεν αντλεί την κυριαρχία της από τις δήθεν υποχωρήσεις των οικονομικών δολοφόνων.
Περίμενα και δεν άκουσα να (ξανά) λέει ότι δεν υποκύπτουμε στον φόβο. Αντ’ αυτού μίλησε για τον μπαμπούλα της χρεωκοπίας.  
Περίμενα και δεν άκουσα τον υπέρμαχο της συλλογικότητας να λέει «να δουλέψουμε όλοι μαζί» και να πιστέψω ότι εννοούσε «όλοι μαζί» και όχι «εσείς να δουλεύετε κι εμείς να τρώμε» όπως εννοούν και πράττουν άλλοι. Δεν θέλω αλληλεγγύη, ούτε «ευρωπαϊκά ιδεώδη» και του κώλου τα εννιάμερα.

Αλληλεγγύη δεν είναι τα συσσίτια και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, αυτά είναι ελεημοσύνες προς τα θύματα των ανθρωποφάγων  –ούτε καν φυσικών καταστροφών.
Αυτό που πιστεύω για αλληλεγγύη και ανθρωπιά είναι να αξιωθούν σαράντα νοματαίοι να δουλέψουν μαζί, να διαχειριστούν εαυτούς και αλλήλους και μέσα παραγωγής χωρίς να φαγωθούνε μεταξύ τους.  
Ναι ρε πατριώτη, γίνεται.
Γιατί γίνεται να τα ξεπουλήσουν και δεν γίνεται να τα έχουμε εμείς;
Δεν ξέρω πώς, αλλά αν βρεθούμε κάτι θα σκεφτούμε.
Έχει γίνει σιχασιά η καραμέλλα ότι δεν παράγουμε τίποτα.
Κάθεσαι έτσι κι αλλιώς, δουλειά δεν έχεις ούτε θα βρεις, χρόνο έχεις, ζωή έχεις, χέρια έχεις, κάνε κάτι! Αυτό είναι ανθρώπινο δικαίωμα!
Για να λέω και «του στραβού το δίκιο» όπως είπε και ο Τσίπρας χθες, δεν πιστεύω ότι συμφωνείς μαζί μου και -με το συμπάθιο-  αμφιβάλλω αν με καταλαβαίνεις.

Μήπως καλά έκανε ο Τσίπρας και δεν τα είπε όλα αυτά;

0

Τα άπλυτα της δημοσιογραφίας

roufianoi dhmosiografoi

Φωτο από το Απ’ όλα (με SOS)

Όπως λένε, δεν είναι ευγενικό όταν επιβεβαιώνεσαι εκ των υστέρων να θυμίζεις: “Στα ‘λεγα εγώ”. Εγώ μπορεί να μασάω με κάτι τέτοια, το Μαμούνι όμως γουστάρει με τρέλλα τα εύσημα και δεν κωλώνει να τα διεκδικεί (από μένα κι από τον εαυτό του συνήθως).

Τα λέγαμε λοιπόν, ίσως εμμέσως αλλά πάντως σαφώς, ότι εκτός από τους πολιτικούς που έσκιζαν τις καλτσοδέτες τους υπέρ του μνημονίου, τα παπαγαλάκια τους, οι καλοπληρωμένοι, εγκάθετοι και “με σύμβαση έργου” δημοσιογράφοι, κάνουν promotion στα μνημόνια.
Δεν μπορεί ένα μάτσο γελοίοι να δουλεύουν από σύμπτωση σε μεγάλα κανάλια, ούτε οι αυριανοί υποψήφιοι βουλευτές να γίνονται σχολιαστές στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Βγάζει μάτι ρε αδερφέ πώς να το κάνουμε;

Επειδή όμως το σαβουάρ βιβρ της (ηθικής) δημοσιογραφίας λέει ότι πρέπει να έχεις αποδείξεις και να διασταυρώνεις τις πηγές, όταν γράφουμε εμείς ότι κάποιοι είναι ολοφάνερα πουλημένοι, δεν αξίζει μία ειδικά αν εμείς είμαστε συνεργάτες Μαμουνιού και όχι πολυεθνικών.

Προς δόξα λοιπόν όσων έχουμε γράψει όχι μια φορά, σήμερα βούιξε ο τόπος με τις λίστες ονομάτων και φωτογραφιών  (ηδονικός διασυρμός!) με τους αλειτουργούς τής δημοσιογραφίας που προσπαθούσαν να κάνουν πλύση εγκεφάλου στους τηλεθεατές.
Κάποιοι τους πίστεψαν και θα συνεχίσουν.
Κάποιοι άλλοι (κι εμείς δηλώνουμε παρόντες) σκεφτόμαστε περισσότερο απ’ όσο θέλουν.

Δεν ξέρω αν θα μάθουμε ποτέ τις αμοιβές τους σε χρήμα, σε δόξα, (θέσεις) ή σε είδος, πάντως μέσα στην σημερινή μπόρα κάπου φάνηκε πάλι μια αχτίδα φωτός.
Ούτε πειράζει που το αυτονόητο χρειάζεται αποδείξεις (σε αντίθεση με τα μαθηματικά που δέχονται και κάποια αξιώματα -αν και όχι αυτό που λέει ότι παντού υπάρχουν ρουφιάνοι…)

Πάντα τέτοια για Το Μαμούνι που Μιλάει, κυρίως όμως για την αλήθεια, που δεν λάμπει συχνά ούτε ακόμα και στις εξεταστικές επιτροπές!

ΥΓ Και για να μην ξεχνιόμαστε: Περιμένουμε απάντηση για τις εξαγωγές κεφαλαίων πριν επανέλθουμε με κάτι “αυτονόητα” που έχουμε από τις τράπεζες.

0

Μέσα ή έξω; Ξέρετε πού

Ευρω-μασούρια που δεν έχουμε

Ευρω-μασούρια που δεν έχουμε

Τα πολλά λόγια, εκτός από φτώχεια που δεν λείπει απ’ αυτή τη ρημαδοχώρα, είναι συχνά και υποκρισία επειδή πίσω τους κρύβεται η αλήθεια που υποτίθεται πως δεν πρέπει να ειπωθεί -ειδικά στην πολιτική.

Να όμως που έφτασε η ώρα που οι αλήθειες πρέπει να αρχίσουν να λέγονται. Όσο κι αν στοιχίζουν, αποκλείεται να είναι πιο ακριβές απ’ το τίμημα που πληρώνουν οι περισσότεροι (η πλειοψηφία) από τους κατοίκους της Ελλάδας.

Μια αλήθεια που λίγους μήνες πριν την συζητάγαμε μόνο όσοι είμαστε “κακά” και απείθαρχα παιδιά, αλλά τώρα πιά μπορεί να την καταλάβει και ο πιο βλαμμένος αντιδραστικός, είναι ο μεθοδευμένος αφανισμός της Ελλάδας, των κατοίκων της και τώρα πια και της κυβέρνησής της.
Όχι επειδή είναι τόσο ριζοσπαστική όσο νομίζουν αυτοί και μπορεί να θέλαμε εμείς, αλλά επειδή δεν θέλουν τέτοιους “σπόρους” στα χωράφια τους.

Το γιατί, μπορεί να επιδέχεται καμμιά διακοσαριά εξηγήσεις και σ’αυτές δεν περιλαμβάνεται ελληνική “υπεροχή”, ζήλια για τα χαρίσματά μας (που δεν έχουμε) κι άλλες γραφικότητες.
Η λύσσα όμως των ΕΕατζήδων, των αμερικάνων, των γερακιών του καπιταλισμού, του διεθνούς κατεστημένου, του συστήματος -διαλέξτε και πάρτε- είναι τόσο εμφανής πλέον που πρέπει να κάνει κάθε βλαμμένο έλληνα να προβληματιστεί.
Επειδή αυτοί οι ίδιοι που βλέπουν με τρόμο την προοπτική να μειωθούν κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις τους, να αυξηθεί η φορολόγηση και το φπα αλλά και τα τομάρια που κάθε μέρα στέλνουν λεφτά στο εξωτερικό, οι ίδιοι αυτοί θέλουν ΕΕ και θέλουν ευρώ και θέλουν και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολάκερη.
(Μικρή παρένθεση για να ρωτήσω όποιον ξέρει καλύτερα να μας πει: Γιατί δεν είναι σωστό και δίκαιο να απαγορευτούν οι εξαγωγές κεφαλαίων αν δεν γίνονται για επιχειρηματική δραστηριότητα; Ε;!)
Οι μεχρι τώρα κυβερνήσεις περιφρονούσαν τον λαό και υπάκουαν υποτακτικά τους δανειστές.
Ούτε εγώ ούτε το Μαμούνι ξέρουμε να μαντεύουμε το μέλλον, ξέρουμε όμως τί θέλουμε και τί θεωρούμε σωστό και τί πιστεύουμε. (Και δεν αναφέρομαι στο ότι έχουμε χεσμένη την ΕΕ.)
Δύο λοιπόν, ένας εκ των οποίων ψηφοφόρος (τα μαμούνια δεν ψηφίζουν), λέμε πως θέλουν να μας πείσουν ότι όλο το σύμπαν κινείται γύρω από τις τράπεζες, τις αγορές, τους οίκους αξιολόγησης (αν είναι δυνατόν!) και την αποπληρωμή ενός αδύνατου χρέους που μας φόρτωσαν ύπουλα και με την βοήθεια εγχώριων καθαρμάτων.
Αλλά δεν τους πιστεύουμε.
Και δεν πιστεύουμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα επί της γης είναι οι πρόωρες συντάξεις ή οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Το μεγαλύτερο δικό μας πρόβλημα είναι που η προπαγάνδα και η πλύση εγκεφάλου είναι τέτοιας έκτασης που το ψέμα τους έγινε η αλήθεια για τον απλό άνθρωπο.
Επειδή όμως η υπομονή έχει τα όριά της, δεν υπάρχει κανένας σ’ αυτήν την κυβέρνηση που να μπορεί να πει ανοιχτά και καθαρά ότι δεν χάλασε ο κόσμος αν δεν κάνουμε ό,τι διατάζουν (κυριολεκτικά αν και “πολιτικά”);
Αμοιβαία επωφελές δεν μπορεί να είναι τίποτα, ούτε βέβαια καμμία συμφωνία, γιατί τα δικά τους συμφέροντα είναι αντίθετα με τα δικά μας, των ανθρώπων.

Δεν θα απομονωθεί η χώρα αφού αντίπαλο δέος ήδη αναπτύσσεται -όσο κι αν τα συστημικά μμε το κάνουν γαργάρα- γιατί όλο και περισσότερες χώρες δεν αντέχουν πλέον την παντοκρατορία του νεοφιλελευθερισμού όπως τον θέλουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ.
Σίγουρα θα γίνει τέτοια προσπάθεια -εδώ έχουν κυρήξει πόλεμο στην Ρωσία εκτός από το Ιράν, την Βενεζουέλα, την Κούβα και όσο τους παίρνει στην Κίνα, στην Ελλάδα θα κολλήσουνε;- και σίγουρα θέλουν πολλή δουλειά οι (νέες και όχι καθ’ υπαγόρευση) συμμαχίες που θα δημιουργήσει η χώρα.
Να μην κοροϊδευόμαστε όμως: Υπάρχει ζωή και έξω από την ΕΕ.
(Και κωλόχαρτο επίσης και φάρμακα και πετρέλαιο). 
Α! Και πείτε το και στους ανισόρροπους και ανεγκέφαλους που απαντάνε στις δημοσκοπήσεις ότι θέλουν συμφωνία ακόμα και με νέα μέτρα και μετά λένε στους ρεπόρτερ ότι δεν αντέχουν άλλα μέτρα.
Κι η αλήθεια είναι πως ΔΕΝ αντέχουμε νέα μέτρα οι περισσότεροι.

0

Για το οικόπεδο ρε γαμώ το

 

wire fence

Δεν θα σου τα χώσω και πολύ χοντρά σήμερα Έλληνα, μη φοβάσαι.
Σήμερα θέλω μόνο να σου πω ότι ο κάθε παπάρας που στραβοπηδάει το βράδυ, ξυπνάει το πρωί και διεκδικεί φέτες απ’ αυτή τη γαμωχώρα.
Εσύ στο μεταξύ κάνεις το σκατό σου παξιμάδι για να σώσεις το σπιτάκι, το οικοπεδάκι, το ακινητάκι, το πατρογονικό και το προικώο.
Μήπως, λέω μήπως σου πέρασε απ’ το μυαλό ότι κάτι πρέπει να κάνουμε για να σωθεί το μεγάλο οικόπεδο που κατοικούμε όλοι μας;
Και μη μου σκεφτείς βλαμμένα, όπως το συνηθίζεις, τύπου “να τους φάμε  τους καργιόληδες!”
Άστα αυτά, μας φτάνει ένας πόλεμος.
Για ειρηνικές, νηφάλιες και μελετημένες ενέργειες σου μιλάω.

Μόλις τους φάνηκε σαν να έχουμε βούληση και κρίση και “κινδυνεύουμε” να διαχειριστούμε μόνοι μας την χώρα μας, νάτος κι ο από βορρά κίνδυνος…

Κάνε λοιπόν καλό σεξ το βράδυ (σε αντίθεση με τους γειτόνους) και το πρωί κάτσε σκέψου τα λίγο.

0

Όλα για τα ταμεία

 

 

old lady working

Δεν μου λέτε παλληκάρια, ποιά θα είναι η Δευτέρα που θα γυρίσουν πίσω στις δουλειές τους οι πρόωρα συνταξιοδοτημένοι;

Ναι βεβαίως. Στείλτε τους πίσω!
Δραστικά μέτρα, όχι αναστολές συνταξιοδοτήσεων και ημίμετρα!
Να ξαναρχίσουν να δουλεύουν οπότε εντός ολίγου να μειωθεί η ανεργία, να αποκατασταθούν τα ελλείμματα των ταμείων, να αναζωογονηθεί η αγορά, να μην σπάτε ομόλογα για να δώσετε τις επικουρικές.

Πίσω στα γραφεία, στα γιαπιά, στα μαγαζιά -τα κλειστά-, στις φάμπρικες της Γερμανίας και στου Βελγίου τις στοές.
Πίσω στα θρανία εν ανάγκη.
Άντε μπράβο να κάνουν καμμιά δουλειά.
Αν χρειαστεί βάλτε τους να σκίσουν κανένα μνημόνιο -άλλης χώρας.

 

 

 

 

0

Άντε και …, έλληνα

GreeceMiniFlags

Τι έγινε έλληνα; Έλειψα και νόμισες ότι απαλλάχθηκες από μένα; Χα!
Τι έγινε έλληνα; Σου βγάλανε αριστερή κυβέρνηση και νόμισες ότι έγινες άνθρωπος;
Αμ δε, δεν γίνεσαι άνθρωπος εσύ κι από μένα δεν θα διαβάσεις ότι είναι για τα μούτρα σου η αριστερά.

Τι έγινε έλληνα; Άκουσες για διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης και πίστεψες ότι θα τους είχαν στρωμένα κόκκινα (αριστερά) χαλιά και θα τους έλεγαν ναι σε όλα;
«Ναι, να καταργήσετε τον ενφια.
Ναι, να αυξήσετε τον κατώτατο “μισθό”.
Όχι, μην γ@μήσετε τα εργασιακά δικαιώματα.
Όχι, μην μειώσετε τις συντάξεις. 
Όχι, μην στήσετε…παζάρι για να ξεπουλήσετε την χώρα.
Ναι, θα σας δώσουμε λεφτά για να μην πεινάνε οι άνθρωποι.
Ναι βεβαίως να νομοθετήσετε όπως εσείς θεωρείτε σωστό, κι εμείς την ανάπτυξη της χώρας σας θέλουμε εξάλλου.
Ασφαλώς κύριοι αριστεροί υπουργοί, να μεταρρυθμίσετε την μπόχα της χώρας σας, εμείς δεν επεμβαίνουμε.»

Αυτά νόμιζες έλληνα ότι θα λεχθούν εκεί πέρα, κι όταν συμφωνήσουν όλοι εσύ θα είσαι περήφανος, με σύνταξη, χωρίς ενφια και με παιδιά που δουλεύουν;
Αυτά νόμιζες και κοιμήθηκες ήσυχος ότι θα παραμείνεις στο ευρώ;
Ε, είσαι μαλάκας.
Ρε συ, μπας και νόμιζες ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και σκέφτηκες ότι θα καθαρίσουν για πάρτη σου κι εσύ θα πάρεις πίσω τα χαμένα και θα ‘χεις και ευρώ και ευρωπαϊκές ενώσεις μάντολες;

Και τι έγινε σήμερα έλληνα; Έκλασες μέντες επειδή φοβήθηκες ότι δεν θα βρεις λεφτά στην τράπεζα; (Κρατήσου εκεί γιατί μπορεί να μην έχεις και κωλόχαρτο να σκουπιστείς.)
Γιατί ρε έλληνα να μην βρεις λεφτά; Στο ευρώ είσαι ακόμα.
Μόνο αν βγεις θα πεινάσεις, ακόμα τώρα διαπραγματεύονται.

Διαπραγματεύονται ατελείωτα και σπάνε τα νεύρα του βενιζέλου και του θεοδωράκη. Αυτοί, την δουλειά τους κάνουν (αυτή που τους ανέθεσαν εννοώ), αλλά εσύ τους ακούς και ψαρώνεις.
Και τι σκέφτεσαι λοιπόν έλληνα;
Θέλεις δουλειά;
Θέλεις λεφτά;
Θέλεις χώρα;
Θέλεις την γη;
Θέλεις το υπέδαφος;
Θέλεις τον πλούτο;
Θέλεις υγεία;
Θέλεις περίθαλψη;
Θέλεις σύνταξη;
Θέλεις φάρμακα;
Θέλεις παιδεία;
Θέλεις κοινωνικό κράτος (το θυμάσαι πώς είναι);
Θέλεις αύριο;
Θέλεις ασφάλεια και ζωή;
Θέλεις και επενδύσεις;
Μήπως θέλεις και υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια;

Μείνε στο ευρώ κι άμα τα δεις όλα αυτά σφύρα μου.
Πάρε το ευρώ τώρα και βολέψου. Ξέρεις πού να το βάλεις, δεν με χρειάζεσαι.
Στείλε το στην Ελβετία ή άμα είσαι “μικρός” βάλτο κάτω από το στρώμα.

Και να σου πω κάτι ακόμα;
Οι προηγούμενοι σου φέρονταν όπως σου αξίζει: Σε γράφανε κανονικά και λέγανε ναι σε όλα κι εσύ έφθασες να γίνεις το κωλοσφούγγι της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν είναι για τα μούτρα σου όσοι κάνουν έστω μια προσπάθεια για σένα. Εγώ θα σε σουτάριζα από την ΕΕ που στήνεις…πανηγύρι για να μείνεις. Ξέρεις γιατί; Επειδή είσαι και πολύ βλαμμένος και ζώο και αστοιχείωτος και παρτάκιας και ούτε που σε ενδιαφέρει το συμφέρον της χώρας που την κατάντησες παράγκα, ούτε των ανθρώπων της, που δέχθηκες να γίνουν ρακοσυλλέκτες.
Το μόνο που σε νοιάζει έλληνα, όπως πάντα εξάλλου, είναι το τομάρι και ο κώλος σου.
Άντε τράβα τώρα να απαντήσεις σε ερωτήσεις που σου κάνουν και να πεις ότι θέλεις το ευρώ και την ΕΕ. 

 

0

Αγορά και ανάγκη

starving

Χθες, σε μια από τις σπάνιες παρουσίες μου σε ομιλίες, ημερίδες, εκδηλώσεις και τα τοιαύτα, κάποιος από τους παρευρισκόμενους υποστήριξε στην σκουπιδολογία του μετά το τέλος των εισηγήσεων, πως «τα παιδιά μας δεν βρίσκουν δουλειές επειδή τις παίρνουν αλλοδαποί».
Τον γιουχάρισα, όμως μόνον εγώ, ενώ κάποιοι χαζοχειροκρότησαν, ίσως περισσότερο από κάποιο είδος ευγένειας και -ελπίζω- λιγότερο επειδή συμφώνησαν μαζί του.

Καθόλου όμως δεν αποκλείεται να αποδέχονται, συνειδητά ή ασυνείδητα, πως όντως φταίνε οι αλλοδαποί, τους οποίους βεβαίως δεν θα διώξουν, ούτε θα κακοποιήσουν οι ίδιοι, όμως αν το κάνουν άλλοι προτιμούν να μην το ξέρουν.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και σκοπός είναι να φάμε. Και για να φάμε, σε κανονικές συνθήκες, πρέπει να δουλέψουμε.
Σαν σκλάβοι, με αισχρή αμοιβή, ίσως με κίνδυνο της ζωής μας, αλλά πάντως να δουλέψουμε, άρα αν ξεκάνουν τους αλλοδαπούς, όλο και κάποια δουλειά θα «ανοίξει». Και τι θα φταίω εγώ, ο μεροκαματιάρης οικογενειάρχης; Τίποτα.
Το περιστατικό συνέβη το μεσημέρι της μέρας που παραγωγοί από τις λαϊκές αγορές μοίρασαν προϊόντα σε πλήθη ανθρώπων που περίμεναν επί ώρες, στριμώχνονταν, ποδοπατούνταν και πείναγαν, όπως δήλωσαν κάποιοι στις κάμερες.

Ο καλοζωισμένος σε γενικές γραμμές άνθρωπος, υπολογίζω πως δεν μπορεί να αντιληφθεί -πόσω μάλλον να καταλάβει- τί σημαίνει πείνα.

«Τον είχε θερίσει μαύρη πείνα. Αληθινή πείνα κι όχι κείνη η ελαφριά λιγούρα που ήξερε μέχρι τώρα, η επιθυμία να δοκιμάσει κάτι νόστιμο που ξεκίναγε συνήθως από νεύρα. Πείνα με τα όλα της. Του κόλλησε πως αν δεν έβρισκε στη στιγμή κάτι να φάει, θα πέθαινε. Περιεργάστηκε τους θάμνους, τα κλαριά, το χώμα μήπως βρει κανένα βατόμουρο, κανένα καρύδι, οτιδήποτε να φάει. Αλλά δεν ήξερε ούτε τι να αναζητήσει ούτε πού να το βρει. Τρέμοντας, το στομάχι του κουβάρι από τους σπασμούς, έκοψε μερικά φύλλα και τα ’βαλε στο στόμα του. Ήταν πικρά σαν χολή, αλλά εκείνος τα μάσησε, τα ’φτυσε κι έκοψε κι άλλα.» [Το τραγούδι του Σόλομον – Τόνι Μόρισον]

Αυτό το αξέχαστο απόσπασμα είναι η δική μου μνήμη από και για την πείνα. Από τότε που το διάβασα, σε πολύ νεαρή ηλικία, έχει αποτελέσει συχνή αναφορά μου και την μόνη που νομίζω πως δικαιούμαι, αφού όπως περιγράφει, δεν έχω γνωρίσει την «αληθινή πείνα».
(Κάποιος παρατήρησε πως «αυτά δεν συμβαίνουν ούτε στην Τανζανία». Και γιατί δηλαδή είναι φυσικό να συμβαίνουν εκεί ή οπουδήποτε στον κόσμο;)
Ως εκ τούτου, δηλώνω άγνοια για τα ένστικτα (κυριολεκτώ) που οδήγησαν τους εκατοντάδες ανθρώπους στα δωρεάν λαχανικά υπό εξευτελιστικές συνθήκες.
Στις διανομές τροφίμων από τους φασίστες, κατηγόρησα τους ανθρώπους πως ξεπούλησαν κάθε ιδέα (όσοι είχαν, αν είχαν) και αξιοπρέπεια.
Ξεπούλημα της αξιοπρέπειας, σημαίνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα και -εφιαλτικά δυστυχώς- για κάποιους μπορεί να μην σημαίνει τίποτα.
Η ΑΝΑΓΚΗ είναι ύπουλο στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης και το εργαλείο εκείνων που θέλουν να χειραγωγήσουν ανθρώπους.
Οι δήθεν ανάγκες, αυτές που ήταν πλαστές και δημιουργημένες από σκοπιμότητες, επιβλήθηκαν σε χιλιάδες ανθρώπους και τους οδήγησαν σε ανόητο καταναλωτισμό τα προηγούμενα χρόνια.
Ακόμα και το περίφημο -ιδιόκτητο- «κεραμίδι» πάνω από το (και τελικά πάνω στο) κεφάλι τους, ήταν και, κατά την άποψή μου, παραμένει μια πλαστή ανάγκη.
Πώς να αντιπαλέψει λοιπόν ο άνθρωπος την πραγματική, ζωώδη ανάγκη για τροφή; -λέω τώρα σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσω κάτι που δεν καταλαβαίνω.
Και κάθομαι τώρα εγώ και κάμποσοι άλλοι και λέμε πως ο κόσμος πρέπει να ξυπνήσει και να κινητοποιηθεί και να παλέψει και να αντισταθεί και να χρησιμοποιήσει την δύναμή του.
ΠΟΙΟΣ;;;!!! (Ή όπως σχολίασε κάποιος : Άντε να τους μιλήσεις εργατική Πρωτομαγιά.)

Αν κάποτε γίνει αυτό, θα σημαίνει πως η  φτώχεια και η πείνα που έχουν επιβάλει στους ανθρώπους, δεν πέτυχαν τον σκοπό τους.
Ή (προσθέτω αργότερα): Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ΄ρθει ανάποδα ο ντουνιάς…