0

Επειδή λέμε, λέμε … αλλά δεν περνάει η ώρα … μήπως να …

Picture Credit: greece.mrdonn.org

Picture Credit: greece.mrdonn.org

Όσα ζούμε τις μέρες μετά το δημοψήφισμα μας ξεπερνούν.
Άλλους λιγότερο, άλλους περισσότερο και αρκετούς εντελώς.
Tα γεγονότα και οι εξελίξεις πάνε πέρα απ’ όσα μπορεί να επεξεργαστεί ο εγκέφαλος, η λογική αλλά και -γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;- το συναίσθημα.

Το δε γελοίον του πράγματος μπορεί να είναι πως όσο πιο ιδεαλιστής αριστερός ήταν ή είναι κάποιος, τόσο πιο μαλάκας τείνει να νοιώσει.
Χωρίς σημασία είναι αν πρόκειται για μέλος κόμματος.
Μάλλον δυσκολότερη γίνεται η «χώνεψη» για μη μέλη, που δεν έχουν συνδέσμους και … καθοδηγητές (λέμε τώρα).

Δύσκολα γεύονται το φαρμάκι που τους ποτίζει η Αριστερά (να πω «η τάχα…» δεν μου πάει χέρι, όχι ακόμα, ούτε και καρδιά), όσων οι ιδέες και η τοποθέτηση  είναι γνωστές στους, ίσως επίσης ανένταχτους και από διαφορετικούς χώρους, φίλους και γνωστούς τους.
Εκείνοι που τους έλεγαν πριν μερικούς μήνες «βγήκαν οι δικοί σου τώρα άντε να σε δω τι θα λες», αν είναι καλοί φίλοι σιωπούν, αν είναι ψιλοκόπανοι δεν διστάζουν να τους τρίβουν στη μούρη ότι «τα ίδια κάνουν κι οι δικοί σου».
Και δεν φτάνουν τα μικρά προσωπικά τραύματα του εγωισμού, ξέρει αυτός ο… απλός αριστερός, πως θα έχει πάλι να μοιραστεί το κοινό (όχι καθολικό όμως) δράμα ενός λαού -ηθικό και υλικό.

Τι θέλει ο απλός αριστερός; Αυτά που ψήφισε θέλει.
Κι αν κάνει σκόντο και τα στραβά μάτια στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που ήξερε βαθιά μέσα του πως είναι ανεφάρμοστο αλλά «του άρεσε να το ακούει», δεν κάνει κανένα σκόντο και πονάει η καρδιά του αυτού του απλού αριστερού για κείνο το Όχι.
«Μας το ζητήσατε, σας το προσφέρουμε», έλεγε μια διαφήμιση (νομίζω).
Ο απλός, αγνός, καλός, ανιδιοτελής και πιστός στον εαυτό του και στις ιδέες του αριστερός, ένοιωσε ότι κάτι μέσα του ζητούσε να του δοθεί η επιλογή, να το πάρει απάνω του βρε αδερφέ, -δεν πειράζει, είμαστε δυνατοί- και ήρθε ο πρωθυπουργός και του προσέφερε την επιλογή, τον λόγο, την δύναμη, μέσω του δημοψηφίσματος.
Κι ο-όλα-τα-πιο-πάνω-αριστερός, έδωσε με την σειρά του αυτό που του ζήτησε ο πρωθυπουργός, αλλά κι αυτό που ο ίδιος πίστευε και πιστεύει, το « Όχι» του.
Είναι σπουδαία δουλειά να σου ζητάει επιτέλους κάποιος να συμμετάσχεις στις σημαντικότατες αποφάσεις που σε αφορούν.
Ξέρεις τι θα είχες ψηφίσει αν σε είχαν ρωτήσει για το ευρώ, για το ΔΝΤ, για τα μνημόνια μέχρι τώρα. Ξέρεις, ακόμα κι αν δεν ψήφιζες τότε, τι θα είχες ψηφίσει για την είσοδο στην ΕΟΚ.
Δεν σε ρώτησαν τόσες φορές, σε ρώτησαν στις 5 Ιουλίου 2015 όμως.

Όταν κυρίαρχο αίτημα, πρόταξη και συλλογικός στόχος γίνεται η αξιοπρέπεια και όταν ματαιώνεται η απόφαση της πλειοψηφίας, τότε γιατί δεν αγνοούσε και την, πολύ μικρότερη, πλειοψηφία του στις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας και να μην σχηματίζει κυβέρνηση; Ε;
Η μόνη χρησιμότητα του δημοψηφίσματος κατάντησε να είναι η καταμέτρηση και η αποτίμηση πόσων ελλήνων και ελληνίδων θα χρειαστεί να γράψει κανονικά ή να δείξει κατανόηση για τις θυσίες τους (το έχουν ξαναδεί το έργο, ξέχασε);

Επειδή όπως είπα πιο πάνω, «δε μου πάει χέρι» να γράψω περί δήθεν κοροϊδίας, ούτε βεβαίως περί προδοσίας κι επιπλέον επειδή, ας πούμε, συμπάσχω με:
Τον απλό αριστερό που έζησε να δει την Αριστερά στην κυβέρνηση
Τον ριζοσπάστη αριστερό (ακόμα και ΚΚΕ) που είδε -έστω- τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση
Τον παλιό αριστερό που ζούσε με την ελπίδα να μην τα σκατώσει ακόμα μια φορά η Αριστερά στην Ελλάδα και να μην βγάλει τα μάτια της με τα ίδια της τα χέρια 
Τον αριστερό που δεν πίστεψε ποτέ ότι πασοκ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις ήταν έστω και λίγο αριστερές και περίμενε να δικαιωθεί επιτέλους,

με αισθήματα παρόμοια με όλους αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, αλλά και με μάλλον παιδιάστικη αφέλεια όλο περιμένω να βγει κάποιος, κατά προτίμηση ο πρωθυπουργός (όχι οι γνωστές άγνωστες διαρροές και κύκλοι) και να πει:
«Άντε βρε χαζούλια, μια πλάκα σας έκανα!
Εντός 48 ωρών (του αρέσει να το λέει αυτό), αρχίζουμε στάση πληρωμών, εθνικοποίηση των τραπεζών, έλεγχο των εισαγωγών αγαθών που μπορούμε να παράγουμε ή που είναι παγκοσμίως άχρηστα, προχωράμε σε  ανάπτυξη των παραγωγικών διαδικασιών ακόμα και με αυτοδιαχείριση και με υποχρεωτική εργασία και συμμετοχή στα κέρδη και […]»
 Προσωπικά θα του συγχωρήσω αν δεν πει με λέξεις αλλά το εννοήσει: “Στα … ξέρετε-ποιά-μας το ευρώ”.

Και Όχι, μετά να μην ξυπνήσουμε, αλλά να αρχίσουμε για «πρώτη φορά» να ζούμε και ν’ ανασαίνουμε μετά από πέντε χρόνια (ή με όρους συλλογικής μνήμης, μη σου πω και μετά από εκατόν ενενήντα πέντε).

0

Προς τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα

tsipras kaisariani

Πρωθυπουργέ της Ελλάδας,

Σ’ εκτιμώ και σ’ εμπιστεύομαι, μέχρι αυτήν την στιγμή που γράφω.
Επειδή δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που αλλάζουν θέσεις κατά που φυσάει ο άνεμος (όπως  κι εσύ στην συνέντευξή σου στιγμάτισες), επιλέγω να ακολουθώ αρχές, αξίες κι εντέλει την καρδιά και το μυαλό μου.
Η εξαγγελία του δημοψηφίσματος άγγιξε ακριβώς αυτούς τους “οδηγούς” μου επειδή σκέφτηκα ότι επιτέλους κάποιος (τον οποίο επαναλαμβάνω έχω εμπιστευτεί) παίρνει μια γενναία και, το λιγότερο, “ασυνήθιστη” και αντικομφορμιστική απόφαση -κι ας σας έχουν κολλήσει την ρετσινιά στο κόμμα σου.

Επέμεινα στην αρχική μου άμεση απόφαση να ψηφίσω ΟΧΙ, ακόμα κι όταν θεώρησα λογική και πολύ ηθική, παρά τα ευρέως λεγόμενα, την πρόταση του ΚΚΕ στη Βουλή.
Σου προσέφερε (εμμέσως) κάτι που μπορούσες να αρπάξεις πραγματικά και μάλιστα χωρίς να το χρεωθείς. Κι όμως, αν και αμφιταλαντεύτηκα, σκέφτηκα την πολύ πλατιά και βαθειά σημασία του ΟΧΙ που θα μπορούσε να γίνει ένα σύμβολο -και όχι βέβαια με την έννοια που το χρησιμοποιούν οι πουλημένοι.

Έχω δώσει τις δικές μου μικρές μάχες έκτοτε για να περάσω το μήνυμα με όσα επιχειρήματα προσφέρει το δίκιο και η αλήθεια όσο και με αυτά που καταλαβαίνει καλύτερα ο κόσμος.
Μίλησα και με τον εαυτό μου και βρεθήκαμε σύμφωνοι πως όπως έχουμε ζήσει μέχρι τώρα στην τρέλλα του “πλούτου” και στην άβυσσο της ανέχειας χωρίς να αλλάξουμε γραμμή από τα πιστεύω μας, έτσι θα συνεχίσουμε. Και παραπάνω ακόμα, θα ψηφίσουμε/ψηφίζαμε ΟΧΙ παρότι πιστεύουμε ότι η ΕΕ είναι εγνωσμένη μηχανή κιμά για τους ανθρώπους κι ένας τεράστιος μηχανισμός εκμετάλλευσης και αφανισμού.

Σήμερα που σου γράφω πρωθυπουργέ, έχεις στείλει ήδη δυο-τρεις προτάσεις στους “θεσμούς”.
Κάθε πρόταση βρίσκει στον ίδιο τοίχο με όσες είχες κάνει νωρίτερα, ακόμα και αυτής που είναι βαριά-βαρύτατη αλλά θα την δεχόμασταν χωρίς καν να την κρίνουμε, παρότι ίσως να σημαίνει ότι επιλέγουμε μόνοι μας τα δεσμά μας.
Κάθε πρόταση δε, είναι πιο υποχωρητική από την προηγούμενη.
Ξέρεις κάτι πρωθυπουργέ;
Με σκοτώνει (εμένα και την προσωπική μου ηρεμία) να χάνω την εμπιστοσύνη που έχω δείξει -πάντα με δυσκολία επειδή με διακρίνει δυσπιστία και καχυποψία από τον χαρακτήρα μου.
Πόντο-πόντο, οι απανωτές προτάσεις σου, ακόμα κι αν προέρχονται από τις καλύτερες προθέσεις και υπό το βάρος των εξαιρετικών πιέσεων που όλοι νοιώθουμε -κι εσύ πολύ περισσότερο γιατί είσαι πολιτικός- προσφέρουν ακατανόητα πολλά και σημαντικά.
Δεν έφυγες από τις διαπραγματεύσεις επειδή σε κάθε σου παραχώρηση σε κάθε σου βήμα προς τα πίσω, εκείνοι επιδίωκαν ένα άλμα προς τα πάνω μας;;
Δεν έφυγες επειδή αντιλήφθηκες πέραν πάσης αμφιβολίας ότι όλοι οι δρόμοι εκτός από την απόλυτη συνθηκολόγηση ήταν αδιέξοδοι γιατί τους έκλειναν συστηματικά;
Γιατί έφυγες αν όχι γι’ αυτά κι άλλα παρόμοια που -υποθέτω- δεν θέλεις να εκθέσεις;
Γιατί στο καλό (για να το πω κόσμια) έφυγες και προκήρυξες δημοψήφισμα όπου οι σκεπτόμενοι τουλάχιστον αλλά κι “άλλοι” θα ψήφιζαν ή θα ψηφίσουν ΟΧΙ;

Έχοντας επίγνωση της μηδαμινής βαρύτητας που έχει η δική μου θέση μέσα στο πλήθος, πρωθυπουργέ θέλω να πω αυτό:

ΜΗΝ στείλεις άλλες προτάσεις και ΜΗΝ παραχωρήσεις εκείνα που έδειξες να διαφυλάττεις (τουλάχιστον).
Σε αντίθετη περίπτωση, εγώ και ίσως κι άλλοι που ένοιωθαν να χάνουν την ευκαιρία μιας σύμπνοιας αριστερών, προοδευτικών, κομμουνιστών, ανοιχτόμυαλων και πραγματικών πατριωτών, θα ψηφίσουμε εκείνο το άκυρο μεν, ολοκάθαρο και τίμιο δε ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ.
Πρωθυπουργέ, οι εχθροί και οι φίλοι δεν άλλαξαν από εκείνους που πιθανότατα έχεις διαβάσει στην ιστορία και η ψυχή δεν βολεύεται με λιγότερα απ’όσα λαχταρούσαν εκείνοι που τίμησες αμέσως μόλις έγινες πρωθυπουργός.
Ο απλός λόγος που μπορεί να αλλάξει την ψήφο κάποιων από μας (αν κι εγώ μιλάω μόνο για τον εαυτό μου) είναι ότι το ΟΧΙ μας θα κρύβει περισσότερα βάρη κι απ’ το ναι με την επιπλέον ντροπή ότι δεν αρθήκαμε πάνω από τα επιβεβλημένα και δόλια και ότι, εν ολίγοις, δώσαμε τελικά γη και ύδωρ.
Κι αυτά, θεωρώντας δεδομένες τις καλές προθέσεις σας για το καλό της χώρας.

Με εκτίμηση και ανησυχία,
Άνθρωπος