0

Χαψε μύγες και σκάσε

avanti popolo

Ρε παιδί μου, εσύ μπορεί να λες ότι “ίδιοι είναι κι αυτοί” και να χύνεσαι στον καναπέ σου και να σαπίζεις και να λιώνεις και να υποφέρεις, μόνος ‘η με οικογένεια.
Εσύ μπορεί -και το υποψιάζομαι πολύ- να σκέφτεσαι και να λες “τέτοιοι είναι οι αριστεροί”.
Γιατί τους πίστεψα ο μαλάκας;
Εσύ μπορεί να φαντασιώνεσαι ήδη την “αντεκδίκηση” σου στις επόμενες εκλογές ‘η να χτίζεις τον κόσμο σου για τα επόμενα δύσκολα χρόνια.
Εσύ μπορεί να ρουφάς με λαχτάρα τα λόγια τους, της κυβέρνησης και των δανειστών που έγιναν εταίροι, μήπως από μέσα τους σε ξεδιψάσει κάποια σταγόνα διαφοροποίησης.
Δεν την ακούς, δεν την βλέπεις, δεν την διαισθανεσαι καν, την έχεις όμως τόσο πολύ ανάγκη που την ψάχνεις όπως οι συνάνθρωποι μας τα σκουπίδια στους κάδους.
Σε καταλαβαίνω που “χάνεσαι” όταν οι χθεσινοί “επαναστάτες” (αν είσαι ψιλό-συντηρητικλα) ‘η “σύντροφοι” (αν είσαι προοδευτικο-αριστερός) είναι σημερινές μαϊμούδες και παπαγάλοι, που μαϊμουδίζουν και παπαγαλίζουν.
Ο,τι και να σκέφτεσαι, σε νοιώθω, εκτός κι αν είσαι ‘η  μολύνεσαι από τα φασισταρια, δηλαδή αν είσαι τελείως μπάζο.

Θα σου πω όμως εμένα τι με σφάζει και με σκοτώνει.
Δεν είναι που πληρώνω.
Δεν είναι που δεν με πληρώνουν ‘η με απολύουν  (ασύδοτοι ακόμα) ‘η με υποχρεώνουν να έχω δουλειά για δέκα-δεκαπέντε παραπάνω χρονια απ’ όσα μου έλεγαν παλιότερα (και να μην βρίσκω).
Σχεδόν δεν με νοιάζει που η σύνταξη δεν φθάνει για την καθημερινότητα κι όσοι από μας είχαμε κανένα φράγκο για να μην πεθάνουμε σε ράντζο στην ώρα ανάγκης, το φάγαμε κι αυτό.
Να σου πω και το άλλο.
Δεν με νοιάζει ούτε για τους νέους όπως παριστάνουν μερικοί. Τα νιάτα είναι δύναμη, αν δεν στα έχουν κάνει μπουρδέλο με τα σμαρτ-φοουνς και τις άλλες παπαριες.  

Πονάω που με μεγάλωσαν -κι εγώ συνέχισα να πιστεύω- πως η αριστερά, ο (αληθινός) σοσιαλισμός (και όχι εκεινος που ξεφτίλισαν οι πασοκοι παλιότερα), ο κομμουνισμός, όλα αυτά, στις τίμιες εφαρμογές τους, είναι πρόοδος, είναι ανθρωπιά, είναι εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών.
Τα πίστεψα, τα πίστευα, τα πιστεύω.
Δεν πιστεύω όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι που κι εσύ κι εγώ βλέπουμε στις τηλεοράσεις και που εκτελούν εξουσία, άξιζαν τον χαρακτηρισμό “αριστερός”.
Γιατί, όπως έλεγαν οι παλιοί: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα.
Τι να σου πω ρε συνάνθρωπε. Λες όποιος δεν πεθαίνει για τους συνανθρώπους του, δεν τον σκοτώνουν για τις ιδέες του και για τους αγώνες του, να είναι καταδικασμένος στην απανθρωπιά;
Μη σου πω και στην προδοσία….;    

 

 

 

 

 

 

 

 

0

Ποιές εκλογές;

elections

Είναι προς … χαρά τα αποτελέσματα των εκλογών;
Για κανέναν δεν είναι ακόμα μια απόδειξη πως αυτή η χώρα κατοικείται από ζώα άξια της τύχης τους -όχι μόνο αυτής που υφίστανται, που έτσι κι αλλιώς μόνο σε τυχαία γεγονότα δεν οφείλεται- αλλά της κάθε απαξίωσης, εξευτελισμού, υποβάθμισης, θυματοποίησης, κοροϊδίας, περιφρόνησης…;

Το ένα τρίτο από όσους ψήφισαν είναι φασίστες ή εν δυνάμει (και άκοπα) τέτοιοι. Είναι υποκείμενα που στις κατάλληλες συνθήκες δεν θα διστάσουν να γίνουν απατεώνες, κλέφτες, κάποιοι και φονιάδες, αν κάτι από όλα αυτά μοιάσει στον πνευματικό τους βούρκο σαν “λύση”.  

Δεν υπάρχει ευγενική διατύπωση: Αυτή η χώρα κατοικείται από (απογοητευτικά πολλούς) υπανθρώπους. Όποιος θέλει να τους κυβερνήσει, με γειά του με χαρά του. Όμως αν ενδιαφέρεται να αναβαθμίσει το επίπεδο, να καλλιεργήσει τα ήθη και τις συνειδήσεις και να δημιουργήσει ποιοτικό υπόβαθρο (ναι, κάποιοι έχουν τέτοιες φιλοδοξίες), καλύτερα να το ξεχάσει.

Υπήρξαν στο παρελθόν ακόμα και δεξιοί που αν μη τι άλλο ήταν συνεπείς στην τάξη τους. Αστοί, εύποροι, παραδοσιακοί και … στον κόσμο τους, όμως μέσα σε αυτό τον κόσμο είχαν -μαζί με την αστική υποκρισία τους- τουλάχιστον κάποιες, δικές τους, αρχές.

Υπήρξαν αριστεροί αγωνιστές -που όλο και λιγοστεύουν.
Δεν ήταν θυμωμένοι, ήταν συνειδητοποιημένοι. Δεν ήταν αγανακτισμένοι, ήταν αποφασισμένοι. Γνώριζαν τον αντίπαλο και τον πολεμούσαν με κάθε μέσο, θυσιάζοντας πολύτιμα πράγματα, ακόμα και την ζωή τους.

Σαράντα χρόνια ευτελισμού και παρακμής δεν πέρασαν χωρίς να αφήσουν στίγμα. Αλλοίμονο, ακόμα ζούμε με το στίγμα των τουρκοκρατούμενων· αυτό της αρπαχτής θα ξεπλυθούμε;
Όσοι γεννήθηκαν στις αρχές της μεταπολίτευσης είναι σαράντα +.  Εκπαιδεύτηκαν, εργάστηκαν, έζησαν, στην χώρα του πασοκ και της νδ.
Τα παιδιά τους ψηφίζουν τα τελευταία χρόνια και αυτά τα παιδιά δεν μπορούν να είναι κάτι, δεν έμαθαν τι να είναι, εκτός από κατήγοροι των προηγουμένων. Κι αυτό όχι επειδή δεν τους εμφύσησαν αξίες, όχι επειδή δεν τους ανέθρεψαν για να γίνουν ηθικά στοιχεία και ανώτεροι άνθρωποι.
Αυτοί οι νέοι κατηγορούν τους παλιότερους επειδή έπαψαν να είναι βολεμένοι και εύποροι. Αν ήταν, δεν θα είχαν να τους προσάψουν κάτι. Κι από φόβο (μη σκίσουν κανά καλσόν), θυμώνουν και γίνονται φασιστάκια, μισαλλόδοξα, ζώα, μάζα, όχλος, κοπάδι που όχι μόνο αποδέχεται αλλά επικροτεί ό,τι πιο σαθρό, επιφανειακό, εύπεπτο, ευτελές, ακαλαίσθητο. Όμοια με τους γονείς τους αλλά με άλλο μέσον. Δύο, τουλάχιστον, σκάρτες γενιές.
Είναι αξεδιάλυτο και αδιαχώριστο πόσο πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί από τους γονείς τους, οι οποίοι αφού δημιούργησαν το καταστροφικό υπόβαθρο, συνεχίζουν να αδιαφορούν για τις συνέπειες που ξεπερνούν σε προοπτική το τομάρι τους.
Είναι εκείνοι που επειδή δεν διαθέτουν πλέον τα μέσα να πουλήσουν μούρη και να ταπεινώσουν εργαζόμενους που παρέχουν υπηρεσίες, συνανθρώπους τους, υφισταμένους τους, συμπολίτες τους, παίρνουν την εκδίκησή τους και χτίζουν το μέλλον τους όπως οι ίδιοι το αντιλαμβάνονται: Όταν έρθει η ώρα, οι γονείς θα κωλογλύψουν για να βολευτούν και τα παιδιά όταν αποκτήσουν δύναμη θα τσακίσουν όποιον (δεν) γουστάρουν. Με επιπλέον κίνητρο την ταπείνωση που υφίστανται, φαντασιώνονται την εκδίκησή τους.
Οι χαμένες συνειδήσεις τοποθετούν την ανέλιξη -και ποτέ την εξέλιξη-, στην συμπόρευση, στην συμμαχία, στην σύμπραξη, στην συμμορία με όποιον φαίνεται να τους παρέχει την μεγαλύτερη ικανοποίηση των ενστίκτων τους. Αν το αποτέλεσμα είναι να καταστρέψουν ανθρώπους, με το συμπάθιο, αλλά χεστήκανε -αν δεν το θέλουν κιόλας για να νοιώσουν δικαιωμένοι.  

Ποιες εκλογές;
Η (υπερεκτιμημένη) δημοκρατία έχει νόημα όταν την λειτουργούν και την διαχειρίζονται ηθικοί και εχέφρονες. Στα χέρια διανοητικά υστερημένων και ανερμάτιστων, γίνεται όπλο που εκπυρσοκροτεί στα δικά μας μούτρα -όπως προφανώς συμβαίνει όταν οι φασίστες με τα  ζωώδη κίνητρα και τις παρορμήσεις θεωρούνται νόμιμοι και πληθαίνουν, ως αποτέλεσμα του κατάλληλου υπόβαθρου που τους δημιούργησε.

Περαστικά…