0

Χαψε μύγες και σκάσε

avanti popolo

Ρε παιδί μου, εσύ μπορεί να λες ότι “ίδιοι είναι κι αυτοί” και να χύνεσαι στον καναπέ σου και να σαπίζεις και να λιώνεις και να υποφέρεις, μόνος ‘η με οικογένεια.
Εσύ μπορεί -και το υποψιάζομαι πολύ- να σκέφτεσαι και να λες “τέτοιοι είναι οι αριστεροί”.
Γιατί τους πίστεψα ο μαλάκας;
Εσύ μπορεί να φαντασιώνεσαι ήδη την “αντεκδίκηση” σου στις επόμενες εκλογές ‘η να χτίζεις τον κόσμο σου για τα επόμενα δύσκολα χρόνια.
Εσύ μπορεί να ρουφάς με λαχτάρα τα λόγια τους, της κυβέρνησης και των δανειστών που έγιναν εταίροι, μήπως από μέσα τους σε ξεδιψάσει κάποια σταγόνα διαφοροποίησης.
Δεν την ακούς, δεν την βλέπεις, δεν την διαισθανεσαι καν, την έχεις όμως τόσο πολύ ανάγκη που την ψάχνεις όπως οι συνάνθρωποι μας τα σκουπίδια στους κάδους.
Σε καταλαβαίνω που “χάνεσαι” όταν οι χθεσινοί “επαναστάτες” (αν είσαι ψιλό-συντηρητικλα) ‘η “σύντροφοι” (αν είσαι προοδευτικο-αριστερός) είναι σημερινές μαϊμούδες και παπαγάλοι, που μαϊμουδίζουν και παπαγαλίζουν.
Ο,τι και να σκέφτεσαι, σε νοιώθω, εκτός κι αν είσαι ‘η  μολύνεσαι από τα φασισταρια, δηλαδή αν είσαι τελείως μπάζο.

Θα σου πω όμως εμένα τι με σφάζει και με σκοτώνει.
Δεν είναι που πληρώνω.
Δεν είναι που δεν με πληρώνουν ‘η με απολύουν  (ασύδοτοι ακόμα) ‘η με υποχρεώνουν να έχω δουλειά για δέκα-δεκαπέντε παραπάνω χρονια απ’ όσα μου έλεγαν παλιότερα (και να μην βρίσκω).
Σχεδόν δεν με νοιάζει που η σύνταξη δεν φθάνει για την καθημερινότητα κι όσοι από μας είχαμε κανένα φράγκο για να μην πεθάνουμε σε ράντζο στην ώρα ανάγκης, το φάγαμε κι αυτό.
Να σου πω και το άλλο.
Δεν με νοιάζει ούτε για τους νέους όπως παριστάνουν μερικοί. Τα νιάτα είναι δύναμη, αν δεν στα έχουν κάνει μπουρδέλο με τα σμαρτ-φοουνς και τις άλλες παπαριες.  

Πονάω που με μεγάλωσαν -κι εγώ συνέχισα να πιστεύω- πως η αριστερά, ο (αληθινός) σοσιαλισμός (και όχι εκεινος που ξεφτίλισαν οι πασοκοι παλιότερα), ο κομμουνισμός, όλα αυτά, στις τίμιες εφαρμογές τους, είναι πρόοδος, είναι ανθρωπιά, είναι εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών.
Τα πίστεψα, τα πίστευα, τα πιστεύω.
Δεν πιστεύω όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι που κι εσύ κι εγώ βλέπουμε στις τηλεοράσεις και που εκτελούν εξουσία, άξιζαν τον χαρακτηρισμό “αριστερός”.
Γιατί, όπως έλεγαν οι παλιοί: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα.
Τι να σου πω ρε συνάνθρωπε. Λες όποιος δεν πεθαίνει για τους συνανθρώπους του, δεν τον σκοτώνουν για τις ιδέες του και για τους αγώνες του, να είναι καταδικασμένος στην απανθρωπιά;
Μη σου πω και στην προδοσία….;    

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements